Blog

Geven en nemen

Het verrichten van wetenschappelijk onderzoek kent op veel punten pieken en dalen. Doordat ik mijn opleiding tot revalidatiearts combineer met een promotietraject zijn de dalen dieper, maar de pieken ook hoger . Soms voelt het, soms ís het zelfs, als het combineren van twee fulltime banen. En, zoals men vroeger in het oude Azië al zei: “zonder de dalen geniet men niet van de pieken”. Als mensen mij om advies vragen of ze een dergelijk traject moeten aangaan, druk ik ze altijd op het hart dat ze er alleen voor moeten gaan als ze het werken aan de promotie als een hobby zien. Want, net als bij een hobby, zul je er hele weekenden en avonden aan spenderen. En dat houd je alleen vol als het als een hobby voelt.

Nu heb ik het geluk dat ik een passie, namelijk het onderzoeken van de effecten van training, combineer met een patiëntengroep waarmee het zeer prettig samenwerken is. Ik voel me vaak schuldig over de grote inzet en betrokkenheid van zowel deelnemers als medewerkers aan mijn onderzoek. Ik kan het me dan ook behoorlijk aantrekken wanneer ik hoor van deelnemers dat ze, na deelname aan eerder onderzoek, nooit hun reiskostenvergoeding hebben ontvangen, en ook nooit meer iets hebben gehoord van de onderzoeker(s) over de resultaten van het onderzoek. Zo ga je niet met mensen om!

Ook in mijn onderzoek komt het voor dat declaraties niet gestort worden. Natuurlijk gaan er wel eens zaken fout, maar dan zorg ik er wel voor dat het alsnog gebeurt. Want deelnemers zetten zich belangeloos in, komen van heinde en verre, dan verdienen ze het om met respect behandeld te worden. Het is geven en nemen.

Ik zal nooit vergeten dat ik voor een internationale workshop een patiënt met FSHD zocht die, gedurende een heel weekend, zijn of haar ervaringen kon delen met artsen en onderzoekers van over de hele wereld. Dat is nogal wat dacht ik, laat ik voor de zekerheid maar zes mensen vragen waarvan ik denk dat ze geschikt zijn, misschien dat een persoon dan wel durft… Een dag later had ik zes aanmeldingen, kijk, dat is nu werken met FSHD patiënten!

Nicole Voet